Column

Pessimisme kun je leren!

PAPENDRECHT – Een weemoedige, melancholische, geestrijke, humoristische, taalvondstrijke, tintelende, toegankelijke bundel boordevol zuivere poëzie legt Piet Kaptein ik voor u in het uitstalraam. Hijvraagt uw aandacht voor de 86 bladzijden tellende hardcover ‘Pessimisme kun je leren!’ van Levi Weemoedt en Nijgh & Van Ditmar met de ondertitel ‘De mooiste versjes uitgekozen door Özcan Akyol’.

Lees verder: rtvpapendrecht.nl

Ik zeg het duidelijker: op uitnodiging van de CRP staat Özcan Akyol aan de meet van PUP. Ik geef integraal het persbericht, dat ik op verzoek schreef: ‘Zondag 25 november geeft de alom bekende schrijver, columnist en opiniemaker Özcan Akyol het startschot voor de culturele manifestatie Pop Up Papendrecht (PUP). Op uitnodiging van de Culturele Raad Papendrecht (CRP) zal de man uit 1984 en van Turkse origine van 14.00 uur tot 16.00 uur een bij voorbaat sprankelende en enerverende causerie houden. Akyol gaat het woord voeren in de tent van de ijsbaan op De Markt, die twee weken lang een oord van cultuur zal zijn. Als schrijver maakte Özcan naam en faam met zijn romans ‘Eus’(2012) en ‘Turis’ (2016),waarin een van de thema’s het ontworstelen aan de eigen roots is. Özcan is een vaste columnist bij o.a. ‘Algemeen Dagblad’ en ‘Nieuwe Revu’. Hij schuift als opiniemaker vaak aan de tafel bij ‘DWDD’ en ‘Pauw’. In 2017 maakte Akyol de televisiedocumentaire serie ‘De neven van Eus’, waarin hij Turkije bezoekt met daar wonende familieleden als belangrijkste gidsen. Een paar weken terug vertelde hij aan Matthijs van Nieuwkerk over zijn literaire held Levi Weemoedt, voor wiens zeventigste jaardag hij de verzenbundel ‘Pessimisme kun je leren’ met de ondertitel ‘De mooiste gedichten uitgekozen door Özcan Akyol’ samenstelde. De selectie werd meteen een bestseller. Alle ingrediënten worden op de middag van 25 november uit de kast gehaald om de bezoekers een warme bijeenkomst te garanderen. En… de toegang is gratis, want wordt u aangeboden door de CRP.’ Van een bevriende boekhandelaar vernam ik dat voor de literaire sessie van zondagmiddag zo’n zestig exemplaren van ‘Pessimisme kun je leren!’ in de tent te koop zijn. Niet zo gek, daar in het colofon van mijn boek staat dat in de maand november al zeven drukken gewenst waren. Genoeg over Özcan Akyol. Nu over dichter Levi Weemoedt (met geboortejaar 1948) zelf. In het voorwoord en op de omslag zegt Akyol hoe hij op de man gekomen is, die een van zijn lievelingsdichters werd. Ik citeer de omslag: ‘Aan het begin van deze eeuw, toen ik nog een puisterige puber was, voelde ik een grote behoefte om in de literatuur de antwoorden op mijn levensvragen te vinden. Dat lukte niet. Hoewel ik het kunstenaarsleven leidde, inclusief een getormenteerde ziel en een geveinsde zucht naar drank, net als mijn literaire helden, duwden de meeste boeken me verder in de put. Tot ik het werk van Levi Weemoedt ontdekte. De persoonlijke ellende spat van zijn poëzie, maar hij verpakt het in de liefde voor taal en ongebreidelde zelfspot, een combinatie die ik niet voor mogelijk hield. Als hij een mislukking beschreef, bood me dat troost, en moest ik ongemakkelijk lachen om mijn eigen pathetische overdrijvingen. Nog vaker deed hij me huiveren om zijn tekstuele spitsvondigheid en het superieure spel met woorden dat hij telkens speelt. De gedichten kwamen soms wat kort en eenvoudig op me over, maar er zijn maar weinig dichters die het autonoom na kunnen doen.

Het gedicht ‘Don Juan Lul’ tors ik al ruim een decennium ingelijst met me mee naar de verschillende huizen die ik heb bewoond. Nu hangt het pontificaal in onze woonkamer. In al zijn eenvoud schetst het een beeld van iemand die ogenschijnlijk alles al heeft opgegeven. In werkelijkheid houdt de taal hem overeind. Iedereen moet Weemoedt lezen! Vandaar deze bloemlezing, die ik met veel plezier heb samengesteld.’

Om u de bundel, die bij de zeventigste jaardag van Weemoedt het licht zag, in te loodsen geef ik u vier verzen van de zeventig verzen. Eerst het vers van de omslag, daarna twee over Drenthe, waar wij als gezin vaak verbleven op de vakantieboerderij van de familie Tip in Veenoord. Het laatste past wel in onze rubriek. Tot slot een tip: ‘Pessimisme kun je leren!’ een grandioos geschenk in de cadeaudagen van december!

– Don Juan Lul
‘k Kan niet lezen en niet schrijven.
‘k Ben de langzaamste in vlijt.
Maar het allerdroevigst ben ik
in sociale vaardigheid.

Nooit kan ik iets leuks verzinnen!
Sta ik voor een mooie meid,
ach, dan schiet mij slechts te binnen
dat ik dood wil. Heel de tijd.

– Aan de reiziger
Het streekvervoer in Drenthe
is kortgezegd aldus:
indien er al iets langskomt
is het een collectebus

– De Drenten
O, het zal hun een zorg zijn
of de wereld vergaat
als om zes uur het eten
maar op tafel staat.

– Boekenweek
Hedenmiddag signeert Jaap Kramer!

Ongesigneerd zijn ze zeldzamer.