Papendrechtse schrijver bezoekt Suriname, het land van zijn oma

0
79
Foto: aangeleverd

PAPENDRECHT – Papendrechter Karel Spitsbaard is deze week op bezoek in Suriname om zijn debuutroman Oma’s die katten eten onder de aandacht te brengen van Surinaamse lezers. Spitsbaard is behalve auteur ook docent Nederlands aan het Willem de Zwijger College en gemeenteraadslid.

Met ongewoon taalgebruik en een reeks van onwaarschijnlijke gebeurtenissen neemt Spitsbaard de lezer mee op een reis door een wereld van personages die een bitter leven vol armoede, huiselijk geweld en criminaliteit leiden. Oma’s die katten eten stelt de vraag: is het leven voor iedereen maakbaar? Als je leven niet over rozen gaat, is een rooskleurig leven zonder zorgen dan ooit mogelijk? Spitsbaard is zelf het antwoord.

Foto: aangeleverd

Naast zijn boekpromotie heeft hij zijn boeken verkocht aan een middelbare school in Paramaribo, waar hij deze week de leerlingen van die school examentrainingen heeft gegeven.

De reden om naar Suriname te gaan was vrij eenvoudig. De oma van Spitsbaard heette Oosterling en was in 1920 op 16-jarige leeftijd onder valse voorwendselen met de toenmalige plaatsvervangend gouverneur Corstiaan van Drimmelen naar Nederland gekomen.

Gebruikt
Aangekomen in Nederland kon ze niet studeren, want ze werd gebruikt om het huis schoon te houden. Toen ze eenmaal ouder was, verliet ze tegen de zin van Van Drimmelen in het huis in Den Haag om een gezin te ondersteunen waarvan de jonge moeder van dat gezin zou komen te overlijden door een vreselijke ziekte.

Mevrouw Oosterling huwde na een aantal jaren de weduwnaar en kreeg op 28-jarige leeftijd haar eerste kind; er zouden nog negen kinderen volgen.

De titel van het boek lijkt misleidend, want gaat het boek merendeels over personages, die de lezer hun onwaarschijnlijk moeilijke levens vertellen. De auteur geeft een korte uitleg: “Niemand wil een kat eten, niemand, en zeker geen lieve oma’s willen een kat eten. Toch zijn er heel veel mensen, die iedere dag moeilijke keuzes moeten maken bij dilemma’s om te overleven. Mijn oma heeft ongewild met haar gezin een kat moeten eten tijdens de hongerwinter in 1944. Het hele gezin heeft de oorlog overleefd.”

Bron: GFC Nieuws